گزارشی که در دو نشست 23 و 24 ژنو ارائه نشد؛ وضعیت پناهندگان ایرانی در کشور هندوستان

14اگرچه جهان کشور هندوستان را به عنوان یکی از بزرگترین دموکراسی ها می شناسد، اما همین کشور بنا به هر دلیلی تا به امروز زیر بار امضای کنوانسیون و معاهدات بین المللی حمایت از پناهندگان نرفته است.

و متاسفانه همه آسیب ها و خطراتی که ایرانیان پناهنده  در هند را تهدید می کند؛ در سایه همین ذهنیت دموکراسی حاکم بر هند قرار گرفته است.

باید توجه داشت در قوانین کشورهند، پناهندگان از حمایت قانونی برخوردار نبوده و مشمول قوانین اتباع بیگانه این کشورهستند که حاوی سخت ترین قوانین نسبت به خارجیان است.

ضمن اینکه فراتر از قوانین حاکم بر این کشور، پناهندگان ایرانی، تحقیقات میدانی دو اقتصاددان سوئدی در خصوص سنجش نژادپرستی در کشورهای مختلف که در 15 می 2013 در واشنگتن پست منتشر شده است را، به چشم دیده و لمس کرده اند.

چهل درصد از جمعیت میلیاردی هندوستان در پاسخ به تحقیقات میدانی این دو اقتصاددان سوئدی، وجود همسایگان خارجی را ناخوشایند اعلام کرده اند.[1]

 با این وصف می توان به جرات تاکید کرد که دموکراسی حاکم بر این کشور برای کسانی است که به عنوان شهروند این کشورشناخته می شوند و نه برای پناهندگانی که در قانون این کشور جایی نداشته و در افکار عمومی مزاحمینی محلی محسوب و نهایتا دچار آسیبهای جدی هستند.

در ادامه تلاش میشود، لیست وار به کاستی ها اشاره شده و در ادامه به وقایع و مشاهدات پرداخته شود.

امکانات شغلی

 بنظر می رسد ماده 23 بیاینه حقوق بشر در مورد پناهندگان ایرانی در هند مورد بی توجهی قرار می گیرد. قانون هند اجازه استخدام خارجیان بدون مجوز قانونی را نداده و در صورت مشاهده، کارفرما به شدت مورد تعقیب قانونی قرار می گیرد؛ در این رابطه سازمان ملل می کوشد بواسطه همکاری با مرکز دان باسکو ( سازمان خیریه و همکار با این دفتر ! ) و  از طریق دادن شغلهای کوچکی در صدد کمک کردن به پناهندگان باشد ولی متاسفانه به علت دستمزد بسیار پائین (حدود 60 دلار در ماه) کمکی برای پناهندگان محسوب نبوده و حتی حس سواستفاده و برده کشی توسط این موسسه خیریه! را  برای مراجعه کنندگان به همراه دارد و حتی همین تن دادن به همین برده کشی هم برای بسیاری از پناهندگان غیر قابل دسترس و رویاست!

ضمن اینکه همین مرکز خیریه به علت عدم توان در پاسخگویی به نیازهای شغلی پناهندگان، خود اقدام به کاریابی در زمینه مشاغل سیاه می کند که بارها و بارها شاهد عواقب آن برای پناهندگان در هند بوده ایم.

از سوی دیگر در حالیکه کمیساریای عالی در قبال اسکان مجدد, هیچ پاسخی قانع کننده ارائه نمی دهد, نداشتن پاسپورت  و ویزا موجب از دست رفتن فرصت های شغلی این پناهندگان در داخل هند و حتی در خارج از هند شده است. پناهندگان ایرانی در هند به عنوان قربانیان اصلی عدم الحاق کشور هند به کنوانسیون 1951 بوده و نقض صریح ماده 27 در رابطه با حق اوراق هویت و و ماده 28 مبنی بر حق مسافرت و استفاده از اسناد مسافرت مشکلاتی اسفناک را برای اینان رقم زده و فرصتهایی شغلی را در این عرصه سخت رقابت جهانی؛ برای این افراد به هدر داده است.

  امکانات آموزشی

طبق ماده 26  بیانیه حقوق بشر، تحصیلات حق هر فرد و انسانی است. دفتر کمیساریای پناهندگان سازمان ملل در هند با همکاری تشکلهای خیریه و بشر دوستانه همچون دان باسکو خدمات آموزشی را در سطح محدود، به پناهندگان ارائه میدهند. از جمله خدماتی چون یادگیری زبان انگلیسی، هندی و یا فراگیری برخی مهارت های حرفه ای؛ اما در این میان خلاء تحصیلات آکادمیک به شدت وجود دارد.

آموزشهای موجود؛ آموزشهایی نامنظم و تصادفی است که بنا بر تواناییهای دسته ای از پناهندگان برای سایر آنها، شکل می گیرد.

مشکل ویزا و حق اقامت قانونی که توسط دولت هند به رسمیت شناخته نمی شود، اجازه بهره گیری از آموزش عالی و دانشگاه ها را در این کشور به پناهندگان نمی دهد.

 آواره گی و بی هویتی پناهندگان ایرانی در هند

دولت هند امتیازاتی را به پناهندگان غیر ایرانی همچون برمه ای برای اقامت قانونی و حتی کار اعطا کرده است. پناهندگان تبتی نیز توسط دولت در تبعید تبت، مورد حمایت قرارمی گیرند. سایر پناهندگان نیز، به دلیل اجتماعی و اقلیمی کشور خود را ترک کردند، از اینرو سفارتخانه های کشورهای این پناهندگان از اتباع خود حمایت های قانونی همچون دادن اوراق شناسایی و تمدید گذرنامه را به عمل می آورند، بنابراین این پناهندگان می توانند با خیال راحت برای اقامت در هند، گذرنامه های خود را جهت ارائه به پلیس فراهم کند و ویزای خود را تمدید نمایند. اما این تنها پناهندگان ایرانی هستند که به دلیل نوع فعالیت اجتماعی وسیاسی خود مجبور به ترک کشور خود شده اند.

 پناهندگان ایرانی در هند بر خلاف سایر پناهندگان، نه تنها توسط سفارتخانه خود مورد حمایت قرار نگرفته و از داشتن گذرنامه معتبر محروم هستند، که حتی مورد آزار و حمله توسط عوامل سفارت ایران نیز قرار میگیرند.

پناهجویان ایرانی در هند در یک اقلیت مفرط به سر می برند. دولت هند چندان توجهی به آنها ندارد. افزون بر این، هند روابط سیاسی محکمی با ایران دارد. و دولت ایران و گروههای تندروی اسلامی از نفوذ فراوانی در این کشور برخوردارند.

دولت ایران حتی در پوشش کمکهای بشردوستانه در بین برخی پناهندگان مسلمان از دیگر کشورها؛ تلاش در جلب و تحریک آنان و سخت کردن هر چه بیشتر عرصه برای پناهندگان سیاسی ایرانی در هند داشته است که نظیر آن به کمکهای مالی به مسلمانان برمه ساکن در هند است که در رسانه های هند هم منتشر شده است.

 امنیت

در حالیکه مسائل امنیتی عمده ترین دغدغه پناهندگان ایرانی در هند می باشد ؛ تنها امکان پشتیبانی قانونی از پناهندگان در هند توسط مرکزی به نام “اس ال آی سی ” صورت میگیرد که زیر نظر دفتر سازمان ملل با بهره گیری از شبکه وکلای حقوق بشر است. اما مانور حقوقی این وکلا بسیار محدود می باشد و معمولا در حد مترجم تقلیل می یابد.

چندین مورد حمله و ضرب و شتم پناهندگان ایرانی توسط افراد ناشناس بدون پیگیری باقی مانده است . پیگیری شکایات در پلیس و دفتر ” اس ال آی سی” ؛ فقط تا مرحله ثبت گزارش در پلیس جلو رفت ! و هیچ اقدامی برای شناسایی ضاربین انجام نشده است. حتی پلیس هند زحمت پیگیری و ردیابی تلفنهای مشکوک را هم بر خود روا ندانست !

  بی توجهی کمیساریای عالی به جامعه کوچک پناهندگان ایرانی در هند

نکته بسیار نگران کننده برای پناهندگان ایرانی؛ عدم توجه کمیساریای عالی پناهندگان به مشکلات موجود است.

در طول سالیان گذشته هیچ گزارشی در رابطه با پناهندگان ایرانی در هند؛ توسط کمیساریای عالی منتشر نشده است .

دفتر کمیساریای عالی در رابطه اسکان مجدد پاسخگو نیست و پرسش در این رابطه نیز با پاسخهای مبهم همراه میباشد.

همچنین کمیساریای عالی پناهندگان در پاسخ  به اعتراض پناهندگان در خصوص مشکلات موجود؛ به عدم امکانات و کمبود بودجه و افزایش آمار پناهندگان اشاره می کند ولی حاضر نیست مسائل و معضلات پناهندگان و کمبودهای خود را طبق یک گزارش رسمی منتشر کند.

مشاهده شده است که در پاسخ به خواهان پرونده برخی پناهندگان توسط مقامات مسوول؛ دفتر هند اطلاعاتی نادرست نظیر برخورداری پناهنده ایرانی در هند از خدماتی حقوقی و امنیتی و رفاهی؛ ارسال کرده اند که موجب توقف پرونده شده است!

اعتراض همراه با ارائه اسناد در این خصوص، جز “عذرخواهی” نتیجه ای نداشته است.

اقدام برای ویزای بلند مدت یکی از دستاویزهای کمیساریای عالی امور پناهندگان در هند، در راستای عدم پاسخگویی این دفتر به حق انتقال به کشور سوم؛ و توجیه این پروسه طولانی و نامعلوم میباشد.

علیرغم اعتراف کارمندان این سازمان در ملاقات با پناهندگان به بدقولی دولت هند در این خصوص و شکست این طرح؛ همچنان تبلیغ این طرح بر روی وبسایت کمیساریا دیده میشود.

اشاره به طرح شکست خورده ” ویزای بلند مدت کاری”، در مصاحبه با خانم فریدا واحدی؛ از مدیران ایرانی جامعه بهایی در هندوستان که حدود سه دهه پیش و طبق قوانین آن زمان، موفق به دریافت ویزای بلند مدت شده است؛ یکی از این تبلیغات نادرست است.

این مصاحبه که در وبسایت رسمی کمیساریا، همزمان با تحصن 25 روزه پناهجویان ایرانی منتشر میشد، با تاکید نادرست بر “موفقیتهای یک پناهنده ایرانی با امکانات محدود کمیساریا در هند” همراه بوده که این نیز نمونه ای از رفتارهای نگران کننده این دفتر در دهلی میباشد.

تو گویی که امکاناتی توسط این دفتر هست که پناهندگان از روی سستی و رخوت، اقدام به استفاده نکرده اند!

این مصاحبه آزار دهنده را از اینجا بخوانید [2].

همه اینها و بوروکراسی حاکم بر شرکای اجرایی کمیساریای عالی، از یکسوموجب یک نوع ابهام و جو عدم اعتماد بین پناهندگان ،و از سوی دیگر موجب عدم اطلاع صحیح سازمانهای حقوق بشری نسبت به وضعیت جامعه کوچک پناهندگان ایرانی در هند شده است.

اخیرا و در ژوئن 2013 گروهی از پناهندگان ایرانی معترض به وضعیت موجود؛ پس از طی کلیه مراحلی که امکان حل مشکلات در آن می رفت, در مقابل  دفتر مرکزی گرد هم آمدند.

پاسخ به تنها پرسش پناهندگان معترض در خصوص چگونگی پروسه کاری و چگونگی وضعیت پرونده ها از دفتر سازمان ملل به عنوان تنها پشتیبان شان؛ پس از 25 روز انتظار پشت دربهای این سازمان، در گرمای 48 درجه بی نتیجه ماند.

گویا تدارکات مربوط به روز جهانی پناهنده و تمرین رقص کارمندان و مدیر وقت دفتر دهلی که در روز موعود اجرا شد؛ نسبت به پاسخ ساده این پناهنده ها در اولویت بالاتری قرار داشت!

با توجه به توصیف چکیده هایی از مشکلات پناهجویان ایرانی در بالا؛ به نظر می رسد پناهندگان ایرانی که با ترک اجباری کشور خود در هند به سر می برند, فراموش شدگانی هستند که چوب بزرگترین دموکراسی جهان را بر اندام خود حس می کنند و نه طعم آن را .

مشکلات وخیم امنیتی اینان به بهانه حکومت دموکرات هند و امنیت موجود در این کشور , بطور جدی نادیده گرفته میشود .

مشکلاتی که امیدواریم با ادامه چنین نشستهایی فرصت برای ورود به جزئیات آن هم فراهم شود.

با سپاس

ضمیمه ها:

1-

http://www.washingtonpost.com/blogs/worldviews/wp/2013/05/15/a-fascinating-map-of-the-worlds-most-and-least-racially-tolerant-countries/

2-

http://www.unhcr.org.in/pages/showmainstory/26

اخبار مرتبط:

نامه ایرانیان متحصن در دهلی خطاب به عبدالکریم لاهیجی

بیانیه بیستمین روز تحصن در دهلی / درخواست کنفرانس مطبوعاتی پناهندگان معترض

نقاشی های اعتراضی ایرانیان در مراسم روز جهانی پناهنده در دهلی

در آستانه روز جهانی پناهندگان، روند رو به خشونت دفتر کمیساریای عالی پناهندگان دهلی برای پایان تحصن ایرانیان و افغان ها

معترض 60 ساله در مقابل کمیساریای عالی امور پناهندگان در دهلی ؛ به بیمارستان منتقل شد

بیانیه دهمین روز تحصن پناهجویان در هند

 

 

 

 

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s